از نخی که در دلِ شب گره خورد،
تا لبخندی که ایران را روشن کرد

همه‌چیز به سال‌هایی بازمی‌گردد که کمک‌کردن هنوز نام و نشانی نداشت. مرحوم حاج اکبر دائمی، از بازاریان خیر و نیک‌اندیش، شب‌های پایانی سال را به کاری بی‌صدا و صمیمی می‌گذراند؛ تهیه و توزیع لباس نو عید برای دانش‌آموزان کم‌برخوردار.

جمعی از جوانان مؤمن و دغدغه‌مند آن روزگار، از جمله شهید محمدعلی رجایی، در همان شب‌ها دوشادوش او حضور داشتند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این «کارِ دلی» نه‌تنها متوقف نشد بلکه با جدیت دنبال شد.

از دلِ این همکاریِ اولیه، جریانی شکل گرفت که هویت خود را نه بر وابستگی دولتی، بلکه بر مردمی‌بودن، اعتماد اجتماعی و حفظ کرامت نیازمندان بنا نهاد.